Pałac w Jabłonowie-Zamek

W XI w. na wzgórzu, gdzie obecnie stoi pałac, za czasów Bolesława Chrobrego wznosiła się twierdza obronna. Obok Jabłonowa miał też przebiegać szlak, którym kupcy rzymscy udawali się po bursztyn, na co wskazuje nazwa sąsiedniej miejscowości: Bursztynowo. Wieś Jabłonowo była ongiś rodową posiadłością książąt Jabłonowskich (Wichulskich). W XVII w. dobra jabłonowskie przeszły na własność hrabiego Jana Działyńskiego, wojewody chełmińskiego, który darował je Ojcom Jezuitom z Grudziądza. Po kasacie Zakonu i rozbiorze Polski Jabłonowo przeszło na własność hrabiostwa Narzymskich. Stefan Narzymski herbu Dołęga poślubił Otolię z rodu Karwatów herbu Murdelio (z Węgier). Stary pałac Jabłonowskich wydawał się nowym właścicielom rezydencją dość skromną. Stefan Narzymski, były oficer w powstaniu listopadowym, w 1853 r. rozpoczął budowę nowego zamku według planów architekta Fryderyka Augusta Stülera, nadradcy budowlanemu króla Fryderyka IV. Ten powierzył realizację swego projektu lokalnemu architektowi, Karolowi Lorentzowi. Budowę ukończono w 1859 r. Następnie rozpoczęto dekorację wnętrz i sal reprezentacyjnych, utrzymanych w stylu klasycystycznym. Wyposażono je w sprowadzone z Włoch meble, kryształowe żyrandole i obrazy starych mistrzów.
Po wzniesieniu zamku Stefan Narzymski zainicjował budowę kościoła.