Ośno-Rzepin

Dodano 4 marca 2020 przez plik GPX
  • Opis
  • Mapa
  • Punkty

Kod trasy

167086
Pobierz trasę w aplikacji
Wpisz kod w wyszukiwarce

Informacje

950128
kamienne głowy
nad jeziorem Grzybno przy drodze prowadzącej do amfiteatru można napotkać takie kamienne głowy :)
950129
stary cmentarz
STAROŚCIN (Friedrichswille)
Gdy wieś założono pod koniec XVIII wieku, nazwano ją "Willen des groβen Königs" czyli dosłownie Wolą Wielkiego Króla. Potem sprecyzowano, o którego to konkretnie władcę Niemiec chodzi i nazwano ją Friedrichswille, co tłumaczy się jako Wola Fryderyka. Gdy w 1945 roku wieś przeszła we władanie polskie, nazwano ją na przekór niemieckiej nazwie Polską Wolą. Nazwa ta przetrwała tylko dwa lata i od 1947 roku wieś nosi miano Starościn. To tyle a'propos "kulturkampfu" prowadzonego przy pomocy nazw miejscowości.
Wieś zaczęliśmy zwiedzać od cmentarzy. Były ich tutaj aż trzy. Tak sporawa ilość miejsc pochówków w tak małej wsi miała związek z lazaretem mieszczącym się w Starościnie.
To co najciekawsze na tym cmentarzu, to pomnik poświęcony żołnierzom z I wojny światowej. Chowano tutaj zapewne tych, który zmarli w lazarecie działającym w budynkach szpitala dla starców i obłąkanych we Friedrichswille.
950186
Kościół
Lubiechnia Mała, w źródłach wspomniana została po raz pierwszy w 1405 roku jako posiadłość biskupów lubuskich, którzy dysponowali tu 32 włókami ziemi. Cała wieś, podobnie jak większość miejscowości z tego okresu musiała być o połowę większa. Ta druga część wsi należała najprawdopodobniej do prywatnych właścicieli. Jednym z nich, w 1447 roku był mieszczanin frankfurcki Martin Wins. W źródle z tego roku wieś odnotowana została pod nazwą "parva Lubechyn". W ciągu XVI i XVII wieku kolejnymi właścicielami wsi były znane na tym terenie rody von Grunberg i von Sydow. W źródłach z tamtego okresu wieś występuje pod nazwą `Klein Lobichau’, zamienioną w XVIII wieku na nazwę `Klein Lubbichow. Począwszy od drugiej połowy XVII wieku, właścicielem wsi została rodzina von Ludwig mieszkająca w majątku rodowym w Kowalowie. Około 1800 roku odkupiona została przez rodzinę von Berg. W ciągu XIX wieku wieś, po częściowej parcelacji gruntów, została rozbudowana w kierunku południowym. Rozbudowa polegała na budowie nowych, luźno rozrzuconych i obszernych zagród, które usytuowano wokół historycznego, wrzecionowatego nawsia.
Udokumentowaną w źródłach średniowieczną metrykę miejscowości potwierdza ten właśnie zachowany plan wsi o charakterystycznym dla wieków średnich obrysie owa lnicy z wrzecionowatym nawsiem, w którego obrębie zawsze sytuowany był kościół.
950665
537047
RATUSZ MIEJSKI W RZEPINIE.
Jednym z okazalszych zabytków Rzepina jest niewątpliwie ratusz miejski. Zlokalizowany w centralnym punkcie miasta średniowieczny ratusz został spalony w 1641 roku, kiedy w mieście gospodarowali Szwedzi. Zniknęły w ten sposób najciekawsze dokumenty dotyczące przeszłości miasta i regionu. Budowla jaką możemy oglądać dzisiaj na Placu Ratuszowym została zbudowana w latach 1882-1883. W wyniku działań wojennych w okresie II wojny światowej ratusz został zniszczony, odbudowano go ponownie po wojnie.
950669
jezioro Grzybno
Jezioro Grzybno jest największym (41 ha) i drugim najgłębszym (11,9 m) zbiornikiem zlokalizowanym w północnej części postglacjalnej Rynny Gronowsko – Rzepińsko – Torzymskiej, w okolicach Ośna Lubuskiego (f- 52°26,0’ N i l- 14°50,0’ E). Ten fragment rynny leży w obrębie Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego „Uroczysko Ośniańskich Jezior” którego celem jest ochrona cennych elementów krajobrazu naturalnego i kulturowego tego obszaru, a tym samym zachowanie walorów przyrodniczych do celów edukacyjnych, ekologicznych a także turystycznych..
Poza walorami przyrodniczymi jezioro ma bardzo interesującą historię. Ciekawostką jest fakt, iż przed II Wojną Światową stacjonowały tu obozy Hitlerjugend a pod koniec wojny organizowano tu także szkolenia dla młodych żołnierzy. Do tej pory natknąć się tu można na liczne ślady po tym okresie, w postaci okopów oraz pozostałości budynków.

Obecnie, w miejscu tuż przy byłej kwaterze Hitlerjugend, już od lat 60-tych XX w. rokrocznie odbywają się obozy harcerskie Korczakowców, którzy na stałe wpisali się w krajobraz tego jeziora. Warto także wspomnieć, że na terenie obozowiska Korczakowców tuż nad j. Grzybno powstał pierwszy na świecie pomnik Janusza Korczaka. To także dzięki ich działalności od lat korzystać można z czystej plaży oraz kilku pomostów. Jest to także najlepsze miejsce dojścia do jeziora (drogą polną od strony Świniar), znajduje się tu bowiem piaszczysta plaża ułatwiająca swobodne dojście i wodowanie z brzegu.
950671
Kamienny_Brod
Kamienny Bród – leśniczówka w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Rzepin, w sołectwie Gajec, przy osadzie Nowy Młyn. Leśniczówka położona jest przy drodze lokalnej Nowy Młyn-Rzepinek koło Nowego Młyna.
Plan nowej trasy- jeszcze nie sprawdzony

Lubuskie Carcassone
Ośno zachowało swój autentyczny, historyczny układ urbanistyczny. Najstarsza wzmianka o mieście pochodzi z 1252 r., kiedy to w spisie dóbr biskupów lubuskich zatwierdzonym przez arcybiskupa Magdeburga, wymieniona została „civitas forensis Osna”. Nie ma natomiast informacji, kiedy ta osada targowa, założona przy trakcie handlowym wiodącym z Lubusza do Poznania, przekształciła się w miasto i otrzymała prawa miejskie. W 1441 r. Fryderyk Hohenzollern potwierdził wszystkie prawa i przywileje mieszkańców, a w 1447 r. ustanowił miasto stolicą ziemi sulęcińskiej. Z rokiem tym wiąże się również budowa murów miejskich. W wyniku działań wojennych w 1945 r. miasto zostało zniszczone w 70 proc. . Jednak układ urbanistyczny Ośna zachował w pełni cechy z XIII i XIV wieku. Niezniszczone mury miejskie otaczają obszar założenia urbanistycznego, mającego kształt zdeformowanego owalu. Mury - w swej najstarszej części budowane z kamienia polnego, w układzie warstwowym, w okresie późniejszym uzupełniano fragmentami ceglanymi lub kamiennoceglanymi - posiadały 12 prostokątnych czatowni. W okresie późniejszym (XVI w.) mury miejskie wzmocniono dodatkowo trzema cylindrycznymi basztami, a bramy poprzedzono budynkami z mostami zwodzonymi. W 2. połowie XVIII w. rozebrano przednie budynki bramne oraz szyje, a w 2 połowie XIX w. wyburzono bramy.Ośno jest chyba jedynym miastem w województwie, gdzie zachował się autentyczny XVI-wieczny bruk.


Rzepin:

Miasto powstało w miejscu X – wiecznego grodu i rzemieślniczego podgrodzia. Najstarsza wzmianka o Rzepinie pochodzi z 1297 roku – w tym czasie żył bowiem pleban de Repin – Iacobus Craft – i jego obecność została odnotowana podczas uroczystości nadawania wsi Wystok paradyskiemu klasztorowi.

Położony wśród niedostępnych bagien średniowieczny Rzepin nie posiadał murów obronnych, lecz ziemno – drewniane wały otoczone fosami. Do miasta prowadziły dwie bramy; od północy i od południa; do dziś na Starówkę zabudowano tylko jeden dodatkowy wjazd od zachodu. Prawa miejskie Rzepin uzyskał w 1329 roku, a wkrótce po lokacji miasta wybudowano kościół św. Katarzyny najstarszy zabytek miasta.

Położenie miasta w pobliżu Frankfurtu utrudniało rozwój ekonomiczny i ludnościowy i dopiero w XIX wieku w Rzepinie zaczęły się rozwijać przedmieścia, co związane było z powstawaniem pierwszych drobnych zakładów produkcyjnych. Mieszkańcy zajmowali się głównie szewstwem, sukiennictwem i browarnictwem.

Na przestrzeni dziejów miasto często było niszczone podczas wojen (największe zniszczenia podczas wojny trzydziestoletniej i siedmioletniej), a w XVII wieku dwukrotnie niemal doszczętnie spłonęło. Ludność dziesiątkowały częste zarazy i epidemie.

W XVIII wieku zasypano fosy, tworząc na ich miejscu ogrody, które w większości przetrwały do dziś, tworząc kordon zieleni wokół starego miasta. W XIX wieku symptomem rozwoju miasta stało się wybudowanie dróg, najpierw kołowych z Frankfurtu do Poznania, a w połowie XIX wieku kolejowych. W 1870 roku wybudowano linie kolejowa z Berlina do Poznania, dzięki której Rzepin zaczął się pomyślnie rozwijać. Miasto zaczęło się rozbudowywać w kierunku dworca kolejowego. Już 1874 roku w Rzepinie powstał węzeł kolejowy, dzięki budowie linii do Wrocławia, przedłużonej rok później na północ do Kostrzyna. W 1890 roku powstała linia do Międzyrzecza.

W 1750 roku Rzepin liczył 1789 mieszkańców, w 1910 roku 4530, a w 1939 roku 6444. W czasie II wojny światowej miasto nie było silnie zniszczone, zwłaszcza w dobrym stanie zachowało się Stare Miasto. Jednak ze względu na położenie nadgraniczne i dominującą rolę Słubic w regionie, jego rozwój był mało dynamiczny.

W latach 1945-52 Rzepin był siedzibą powiatu, przeniesionego później do Słubic. Później do 1971 roku Rzepin był jednym, z największych miast w regionie pod względem powierzchni – liczył 99,5 km.

Stacja kolejowa w Rzepinie jest pierwszą dużą stacją na terenie Polski na bardzo ważnym szlaku kolejowym z Europy Zachodniej i dlatego powstał tu Urząd Celny, który był największą placówką w Polsce, w późniejszym okresie po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej zmieniony na Izbę Celną. Po wojnie nastąpiła również rozbudowa węzła kolejowego. Rozbudowa linii z Wrocławia do Szczecina i przekształcenie jej po wybudowaniu elektrowni "Dolna Odra" w Nadodrzańską Magistralę Węglową, spowodowało wzrost znaczenia rzepińskiego węzła kolejowego. W 1984 roku na magistrali wybudowano obwodnicę kolejowa miasta, żeby odciążyć stacje od przewozów towarowych.

Droga z Frankfuru, która była na początku XIX wieku motorem rozwoju miasta, w drugiej połowie XX wieku stała się niezwykle uciążliwa dla miasta. W 1976 roku wybudowano obwodnicę Rzepina, wprost do przejścia granicznego w Świecku. Dzięki otwarciu granic w latach 90-tych XX wieku przed miastem zaczęły się rysować perspektywy bardzo dynamicznego rozwoju.

Na tej trasie przyda Ci się mapa dostępna w naszej aplikacji

Mapa Ziemia Lubuska
Ziemia Lubuska - mapa turystyczna w aplikacji Traseo

Mapa krajoznawcza województwa lubuskiego z wyszczególnionymi atrakcjami turystycznymi. Na mapie umieszczono grafiki atrakcji turystycznych.

Wasza ocena: 5.0 (5 głosów)

Skomentuj

Zaloguj się, aby komentować i oceniać trasy
Rowerem po Roztoczu
Rowerem po Roztoczu
Moja mapa 0