nieistniejące wsie

Szlakiem zapomnianych wsi, czyli pierwszy wypad w geograficzne Bieszczady, których granica geofizyczna jest prowadzona pasmem Otrytu, które pod koniec dnia przekroczymy.

Wycieczkę zaczynamy w okolicach miejscowości tuż przy Małej Pętli Bieszczadzkiej (tak nazywa się drogi prowadzące przez Bieszczady). Mostem przekraczamy San i kierujemy się w kierunku pierwszej zapomnianej wsi, czyli Tworylne. Tuż za mostem postaramy się odnaleźć ruiny niemieckiej strażnicy w Studennem. Tutaj w czasie II wojny światowej biegła granica nazistowsko-radziecka. Później biegła tędy granica polsko-radziecka, a dopiero w 1951 roku tereny na wschód od Sanu zostały włączone do Polski (w zamian za północno-wschodnią cześć Lubelszczyzny w okolicach Tomaszowa Lubelskiego – ok. m. Sokoliki).

Wieś zlikwidowano tuż po wojnie – ludność w większości została deoprtowana na Ukrainę a zabudowania spalone. Do dziś ostała się dzwonnica parawanowa, fundamenty stodół i aleja dworska udekorowana starymi drzewami oraz nagrobki na cmentarzach (to najłatwiejsze do odnalezienia pozostałości). W 1921 roku mieszkało tu ok. 700 mieszkańców zamieszkałych w 100 gospodarstwach. Była to ludność głównie grekokatolicka (ukraińska). W okolicy istniało kilka młynów, jednak nie potrafie ich zlokalizować.

Następny przystanek to Krywe. Historia wsi jest bardzo podobna, choć była to dużo mniejsza wieś. Do dziś ostały się jednak murowane ruiny cerkwi. W pobliżu wciąż też funkcjonuje agroturystyka. Tutaj też na oko jest miejsce, w którym mokrą stopą możemy skrócić podróż i przekroczyć San.

Wędrując dalej możemy poszukać pozostałości cmentarza oraz kościoła, a nadkładając drogi wzdłuż strumienia Hulskie – obejrzeć jeden z nielicznych w Bieszczadach wodospadów.

Idąc dalej docieramy do cywilizacji, czyli Sękwoca. Można tutaj dojechać autem i w razie czego się ewakuować;-) My jednak planujemy przekroczyć pasmo Otrytu. Tuż za Sękowcem ma czekać wiata ustawiona przez Lasy Państowe. Dalej wspinamy się na szczyt przez Rezerwat Hulskie. Na szczycie powinna na nas czekać kolejna wiata. Teoretycznie możemy tu trafić na największego polskiego węża – Eskulapa. Największy tutejszy osobnik miał 161cm! Na szczęście nie są jadowite. Można je za to spotkać zwisające z niskich gałęzi drzew (do ok. 2,5m wysokości). Osobniki te prowadzą, jednak skryty tryb życia.

Po drodze na pewno zdarzy nam się minąć Retorty - piece do wypalania węgla drzewnego. Trasę kończymy w m. Polana na Małej Pętli Bieszczadzkiej.