Doliną Koprzywianki i Kacanki

Zamyśliłem sobie dotrzeć do zbiornika w Szymanowicach od wschodu, czyli od góry. W związku z tym w Wólce Gieraszowskiej opuszczam na jakiś czas dolinę Koprzywianki i pnę się stromym odcinkiem asfaltu, przechodzącym na końcu zabudowy w polny, następnie leśny trakt. Ten ostatni na początku dość mocno wgryza się w grunt tworząc mały wąwóz. Niestety nie udaje mi się zobaczyć zbiornika z góry w pełnej perspektywie. Pozostaje widok z jego korony. Po ponownym osiągnięciu w Szymanowicach doliny Koprzywianki podążam dłuższy czas bardzo przyjemnym traktem. Asfaltowa nitka szosy, niczym cyklostrada wiedzie w leśnej otulinie, w otoczeniu pagórkowatego krajobrazu przez Rybnicę i Królewice do sąsiedniej doliny Kacanki. Zanim tam dotrę w Rybnicy odbijam na boczną drogę, która doprowadzi mnie do trzech miejsc upamiętnienia. Pierwszy krzyż z kamiennym obeliskiem poświęcony jest sławnym "Jędrusiom". Kolejna dwa pomniki poświęcone są Moskalom i powstańcom styczniowym poległym w bitwie pod Rybnicą, stoczonej 20 X 1863r. Starcie to zakończyło się zwycięstwem Polaków dowodzonych przez pułkownika Dionizego Czachowskiego. Powstańcy, zanim postawiono im współczesny pomnik, mieli swój monument od 1924r. pod klimontowską Kolegiatą. Fundator pomnika dla Moskali - senator I wybitny szachista Aleksander Pietrow związany jest z głównym celem niniejszej wycieczki - Pałacem "Dzięki". Rezydencja powstała dla jego rodaka, również rozkochanego w szachach - Wasilija Pogodina. Panowie darzyli się dużą estymą, która połączyła ich więzami rodzinnym, kiedy to Pietrow pojął za żonę córkę Pogodina - Aleksandrę. Należy dodać, że cała familia była pozytywnie nastawiona do Polaków. Pietrow wspomagał materialnie powstańców styczniowych, utrzymywał kontakty z Trauguttem i Langiewiczem - powstańczymi dyktatorami. Pogodin natomiast przyczynił się do powstania kościołów w Wiązownicy i Osieku, spocząwszy na miejscowym cmentarzu po śmierci. Sam pałac pomimo zaniedbanej elewacji imponuje architektoniczno bryłą z dominantą w postaci wieży mającej przypominać... szachową figurę. Utracony przez Pietrowów po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (był m. in. siedzibą Lasów Państwowych) powrócił w ręce ich potomka końcem minionego stulecia. Spod pałacu krótkim wyboistym odcinkiem wspinam się do początku szosy prowadzącej w kierunku Bukowej. Stamtąd czeka mnie najgorszy na dzisiejszej trasie, piaszczysty fragment w kierunku Ruszczy. Koła niemiłosiernie boksują wyprawiając istną rewię na piachu. Dopiero w lesie nawierzchnia robi się twardsza. Ostatni gruntowy, śródleśny trakt prowadzi od głównej szosy w Łoniowie do początków zabudowy Świniar.